Zij komt, hij ging.

Binnen twee weken is Steffi er weer, dan is ze echt terug. Anderhalf jaar moest ik het doen zonder haar ongeëvenaarde enthousiasme, haar warme hart, haar pep talks en haar moed. Zonder dat brandende vuur in haar ogen. Die blik van haar, die je op slag liet weten wanneer het menens was. Wanneer ze haar hart op tafel zou leggen en zonder aarzelen de afwijkingen zou dissecteren. Zij toonde me haar fouten, gebreken en twijfels, en ik voelde me veilig. Veilig om te reciproceren, te debatteren, te speculeren.

Image

Zij is het meisje dat leeft, dat doet. Dat niet wacht op erkenning of goedkeuring van een ander. Iemand die zomaar voor een hele zaal roept. Of zingt en rond rent in de gietende regen. Als ze daar zin in heeft, gewoon. Ze brengt plezier en vrijheid in deze wereld. En ik houd van haar.

Hij is een Bulgaar. Ik ken hem niet, maar zijn dochter komt om de twee weken bij me schoonmaken. Vanmiddag stond ze aan de deur, een kwartier vroeger dan gepland. Dat ze niet kon blijven vandaag. Haar stem brak. Haar vader was overleden. Ik ken haar eigenlijk ook niet. Nauwelijks haar naam. Wat moet een mens met zo’n vleesgeworden hoopje miserie op de stoep. Daar stond ik dan, op mijn kousen in het portiek. Mijn armen om haar frèle lichaam heen. Haar tranen op mijn trui. Mijn lippen fluisteren tegen haar zwarte haar. Dat ze zich niet moet excuseren. Dat het echt niet geeft. Dat ze bij haar familie moet zijn. En ik denk aan hoe ik niet kan wachten tot Steffi er weer is. Voor momenten als deze.

Zij komt, hij ging, en ik, ik zit hier maar wat.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s