Het oor

Vandaag heb ik een afspraak bij de dokter, een controle. Bij de man die mijn oor beschrijft in carrosserie-metaforen, alsof uitlaat en chassis mij meer zouden zeggen dan stijgbeugel en trommelvlies. Bij de man die mijn gehoorgang verbreedde, in de hoop dat “het oor” zichzelf zo beter zou verluchten. Iets wat mijn nieuwe huisartsen telkens onmiddellijk opvalt. “Wow, die gehoorgang is wel breed”, zeggen ze dan verwonderd, het soms vergelijkend met een tunnel of een autostrade. Dan lach ik verontschuldigend en haal ik mijn schouders op, mezelf geruststellend dat dat de enige opening in mijn lichaam is waar ze zo ongebreideld opmerkingen over durven maken.

Ik zit in één van de belhokjes op het werk, op het bureautablet waar een alerter mens zijn laptop op plaatst, leunend tegen de muur met mijn telefoon tegen mijn oor gedrukt. Niet “het oor” natuurlijk, daardoor hoor ik niet goed genoeg. Een collega kijkt verwonderd wanneer hij langs mijn hokje passeert, waarschijnlijk geschrokken van mijn onorthodoxe houding. De persoon naast me hangt ook over het tablet, eerder dan er netjes aan te zitten. Het is duidelijk vrijdag, voor iedereen. Opzwepende wachtmuziek tergt mijn brein terwijl ik wacht op een stem aan de andere kant van de lijn. Nerveuze violen bestijgen de notenladder terwijl ik mijn lippen van links naar rechts pulseer. De muziek stopt en gaat over in een monotone biep. Ik adem in en uit op het ritme van de tonen en wacht net iets te lang tot ik een stem aan de andere kant van de lijn hoor. Ik vertel dat ik om drie uur een afspraak heb, en vraag of het een goed idee is om op tijd te komen. Een vraag die op sommige plaatsen misschien vreemd zou overkomen, maar voor de bediende is het verzoek niet ongewoon. “Nee, nee eigenlijk niet”, zegt ze, en ze vraagt me om haar rond drie uur even terug te bellen voor een update. Daar zit het verschil tussen nieuwelingen en geïnitieerden, denk ik, een extra wachttijd van gemiddeld twee uur.

Het is half vijf wanneer ik me langs één van de maar liefst 500 mogelijke routes een weg baan door het ziekenhuis. Ik meld me aan en neem plaats op één van de grote oranje banken, tegenover een rasechte Antwerpenaar met lange grijze haren en een kalende kruin, die door één van de hulpartsen naar huis wordt gestuurd tot nader order. Ik word meegenomen naar een klein, afgezonderd hokje voor een gehoortest. Wanneer de assistente de koptelefoon over mijn oren plaatste hoor ik enkel nog ruis. De spreekwoordelijke zee die door je oren gonst wanneer je je oor tegen een schelp drukt, ook wanneer het de schelp van een koptelefoon blijkt te zijn. Ik voel me een beetje dom terwijl ik telkens weer mijn hand in de lucht werp bij elke toon die staccato door de ether wordt gestuurd; soms laag, soms hoog. Gauw hoor ik echter niks meer. Behalve dan natuurlijk het suizen van mijn eigen oren. De assistente draait de hoofdtelefoon 90 graden, waardoor één van de schelpen midden op mijn voorhoofd komt te prijken. Ik weet gewoon dat de excentrieke eenhoornlook niks voor mij is, en ben dan ook blij wanneer ze me komt verlossen uit mijn benarde positie.

“Het ziet er heel slecht uit”, zegt ze gedwee terwijl mijn hart even een sprongetje maakt. Dat sprongetje dat je voelt wanneer je op vakantie vertrekt en je je plots afvraagt of je het gasvuur wel hebt uitgedraaid, wanneer je beseft dat je je splinternieuwe laptop bent vergeten op de trein, of wanneer je bij de dokter zit en te horen krijgt dat het er slecht uitziet. “De dokter heeft enorm veel vertraging vandaag”, vervolgt ze en een exces aan zuurstof baant zich terug een weg door mijn longen. Ik bedank haar en neem weer plaats in de wachtzaal.

De dokter ziet er nog steeds uit zoals ik me hem herinner. Met vriendelijke ogen en een imposante baard. Hij heeft zijn witte jas ingeruild voor een marineblauw pak, en hij schudt me de hand terwijl ik binnenstap (wachttijd: ca. 45 minuten). Hij klinkt Antwerpser dan ik me herinner. Misschien komt dat omdat ik ondertussen al enkele jaren niet meer in Antwerpen woon. Na enkele jaren aanpassen vallen tongvallen je minder op. Dialecten waarin bepaalde klanken wat langer op de tong blijven liggen, of net prompt worden ingeslikt, lijken af te vlakken. Of dat dacht ik toch. Ik vraag me af of ik dra ook aan het West-Vlaams zal acclimatiseren. Dat ik de glottisslagen niet meer met een half omhooggetrokken wenkbrauw ontvang.

De doktersstoel waarin hij me vraagt plaats te nemen is op een steriel witte muur gericht. De ondergaande zon creëert een angstaanjagend schaduwspel waarin het profiel van de dokter zich een weg naar mijn hoofd baant een een lang, smal apparaat deels in mijn oor verdwijnt. Ik huiver bij het horen van het vertrouwde “te stevige milkshake voor een te dun rietje” geluid, dat een resultaat is van het stofzuigertje waarmee hij mijn oor schoonmaakt om een beter zicht te kunnen hebben op de situatie. Hij knikt tevreden en vertelt me dat ik nu ook wel degelijk kandidaat ben voor de procedure waarvoor ik al meer dan een jaar op de wachtlijst sta. Zo moeten de vrouwen in The Bachelor zich voelen wanneer ook zij een rode roos in de hand gedrukt krijgen. Hij gokt dat het binnen een jaar wel mijn beurt zal zijn, maar moet snel nog even een allergietest afleggen zodat hij een plan van aanpak kan bepalen. Zijn assistente druppelt zorgvuldig een product op een pleistertje, dat ze keurig op mijn arm plakt. “Zo,” zegt ze, “nu mag je je gewoon drie dagen niet wassen”. “Zo”, denk ik.

3 thoughts on “Het oor

  1. Misschien weer een maand of 18 geleden dat ik op onenulligheden kwam kijken. En net zoals de allereerste keer (geen idee hoe ik hier ooit terechtkwam) dacht ik onmiddellijk wat schrijft ze goed!
    Doe zo voort zegt the audience!
    Ronny (een lezer met tinitus vanwege too much loud music)

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s