Ruis

Ik weet niet goed wanneer ik ben beginnen worstelen met depressie. Het was de moeder van mijn eerste vriendje, met wie ik op mijn 17e brak, die na het eindigen van de relatie zei dat ze hoopte dat ik in de toekomst wat gelukkiger zou worden. Ik was schoolmoe, las boeken tijdens de les omdat ik me zo verveelde, en vermeed grotendeels contact met mijn klasgenoten.

In 2006 ging ik op kot, en de bevrijdende vrijheid waarop ik had gehoopt landde eerder als een mokerslag dan het verwachte bungeekoord dat me naar betere oorden zou katapulteren. Wat begon met een ochtend uitslapen eindigde al snel met een dag dat ik mijn bed niet uitkwam, in mijn pyjama rond bleef lopen. Maar al bij al ging het best.

Toen iemand die me nauw aan het hart lag plots overleed ging het moeilijker, maar het ging. Ik vluchtte. Letterlijk. Naar het buitenland. Maar het ging. Het was pas enkele jaren later dat ik wegzakte in een put waarvan ik niet zeker was of ik er ooit zou uit geraken.

Dagen aan een stuk kwam ik mijn bed niet uit. Ik liet mijn hond op mijn klein dakterrasje in de hoop dat ze daar haar behoefte zou doen. Ik bestelde pizza of andere fast food omdat koken, iets wat ik anders zo graag deed, een onmogelijke taak leek. Ik kon alleen nog maar in bed liggen, slapen. En me schuldig voelen omdat ik zo leeg was dat ik alleen nog maar kon in bed liggen en slapen.

Je waardeloos en schuldig voelen is deprimerend, maar zoals Andrew Solomon (onderstaand filmpje is een must-see) zegt, niet wat een depressie definieert: depressie is niet  de afwezigheid van geluk, het is de afwezigheid van vitaliteit. De grote berg die je moet beklimmen om de belachelijkste dingen gedaan te krijgen. En dat is wat je kreupel maakt.

Hoe langer je met depressie danst, hoe meer je je begint af te vragen of je slechts de schaduw bent op de wand van de grot. Je begint je af te vragen wie echt is: depressieve jij of vitale jij. Maakt medicatie je terug jezelf of net iemand anders?

Het is ook een stukje dat je altijd met je meedraagt, zelfs in betere tijden. Je kan geen dagje lekker luieren. Dan komt die angst opsteken. Angst om weg te zakken. Je bent bewuster met dingen bezig, denkt vaker aan dingen waar een ander niet bij stilstaat. Het is moeilijk om dat uit te leggen aan iemand die nooit depressief geweest is. Het is alsof je beiden op een andere golflengte naar hetzelfde radiostation luistert. Jullie luisteren naar hetzelfde lied, maar enkel jij hoort de ruis.


Filmpje via @jvolby

12 thoughts on “Ruis

  1. Hey, bedankt voor deze fijn geschreven post. Ook voor alle anderen natuurlijk, maar deze speciaal omdat je hier een gevoel onder woorden brengt dat niet zo gemakkelijk in woorden te vatten is. Bedankt.

  2. Ik hoop uit de grond van mijn hart dat ik van een depressie gespaard blijf,…..het moet vreselijk zijn, al kan ik het me waarschijnlijk niet echt voorstellen, hopelijk kan je uit dit dal kruipen en hoor je weer mooie melodieën,…..

  3. Ik kan u volledig volgen in dit blogje. Ik voelde me langzaamaan kluizenaar worden en elke stap die ik moest nemen leken er wel duizenden te veel te zijn. Sinds vorige zomer dwing ik mezelf echt om meer onder de mensen te komen.
    En ook al is de weg nog lang, stap per stap komen we er wel…

  4. Eerlijk blogje, sereen en to the point. Ik herken een paar dingen eruit. Maar het beschrijven zoals je nu doet, is al een eerste stap naar een beter gevoel.

  5. “Ruis” vind ik inderdaad mooi gekozen. In vergelijking met andere mensen heb ik vaak het gevoel dat ik veel moeite moet doen om “ruis” te overwinnen. Ik weet zeker dat ik van nature “donkerder” ben ingesteld dan vele andere mensen en jij waarschijnlijk ook. Ik hoop dat je licht kan vinden om de ruis te verminderen.

  6. Depressief door gebrek aan zonlicht gebruik ik nu een lichtkanon en een lichtwekker.
    Voor de problemen met mijn oren gebruik ik nu al weer tijden een versterkte vorm van neusdruppels.

    Toch geniet ik vooral van de lente!

    Vrolijke voorjaarsgroet,

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s