Proost aan de tere zielen

Als student heb ik veel glamoureuze jobs gehad om de eindjes een beetje netjes aan elkaar te kunnen knopen. Ik werkte op computerbeurzen, stond aan de kassa van de grote gele M, gaf taalkampen en bijles, diende op in een restaurant en vervulde administratieve taken bij een bank, de overheid en onze Belgische gasnetwerkbeheerder. Maar de job die me het meeste zal bijblijven was het baantje dat ik had bij een Antwerps callcenter. Een plek waar ik tot op de dag van vandaag liever niet meer aan denk.

Het werk was doorgaans niet meer dan saai. Eindeloos mensen storen die bezig zijn met het avondeten of de was. Informatie vragen die sommige mensen zo achterdochtig maakte dat ze abrupt de hoorn in de haak sloegen. Targets halen. Hopen dat de wijzer van het uurwerk aan de muur gestaag door zou lopen, wachtend op het moment dat ik zou mogen stoppen met mensen storen. Ik kom niet graag waar ik niet gewenst ben, ook niet via de telefoon.

De meeste projecten waren vrij onschuldig: een tevredenheidsenquête of een simpel marktonderzoek, maar op een dag werd ik op een project gezet waar ik zoveel mogelijk prijzen voor autobanden moest ontfutselen. Ik diende me voor te doen als een potentiële klant en te vragen naar de prijzen voor verschillende merken autobanden. Ik ben er na één à twee van die sessies nooit teruggekeerd.

Bij sommige mensen viel ik door de mand. “Je belt gewoon om prijzen op te halen voor de concurrentie hè?” vroegen ze dan wat bitter. En dan voelde ik me rot. Veel mensen beweren dat het rot voelt om te liegen, maar nog rotter om betrapt te worden. Gênanter, vond ik het, maar dat is niet de reden dat ik, na wat toch wel zeker 3 à 4 jaar moet zijn, me er nog steeds zo slecht over voel.

Ik voel me nog steeds zwaar kut door de vriendelijke mensen, die me zonder argwaan en met een warm hart zo goed geholpen hadden. Veel culturen, subculturen en individuen beschouwen zulke mensen als de zwakke schakel van de kudde. Als je dom genoeg bent om je te laten beetnemen door iemand, dan is het je eigen schuld, einde.

Ik kijk op naar die mensen. Mensen die opgroeien in deze wereld en nog steeds met hun hart op hun mouw gespeld naar buiten komen, of het nu deel uitmaakt van een goeie sales service of van hun persoonlijkheid. Proost aan de tere zielen!

2 thoughts on “Proost aan de tere zielen

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s