Onzichtbare pijn

Ik kamp al jaren met chronische pijnen. Soms gaat het weken goed, soms lig ik dagen te vloeken van de pijn. Ik heb regelmatig oorontstekingen, al voor zolang ik me kan herinneren.  ‘Niet zwemmen, niet peuteren’ is al jaar en dag mijn mantra. Als kind had ik buisjes en ik werd al verschillende malen, laatst nog dit jaar, geopereerd om toch maar iets te doen aan dat ‘slechte oor’ (wetenschappelijke term, met dank aan mijn vaste NKO-arts).

Gelukkig heeft moeder natuur iets gevonden tegen al die goddelijke interventie. Ik heb een pak minder last van mijn oor, al durf ik zonder oordopje nog steeds de douche niet in, zit er nog altijd een gat in mijn trommelvlies en ben ik een klein beetje doof. In de plaats daarvan kreeg ik stevige nekpijnen (trapeziumsyndroom, om precies te zijn), die uitstralen naar mijn oor en hoofd. Alsof iemand je constant net iets te hard in je nek knijpt, een vinger in je oor ramt en een paar spijkers je hoofd bij elkaar houden. Daar kunnen jullie nog wat van leren, Chinese watermartelaars.

Op zulke dagen verlaat alle moed me even. Kan iemand me alsjeblieft wakker maken als het voorbij is? Langs de andere kant denk ik dan aan mensen die aanzienlijk vaker met pijnen kampen. Mensen die bijna geen normaal leven meer kunnen leiden. Mensen die van de ene dokter naar de andere worden gestuurd om met wat geluk een diagnose als fibromyalgie opgeplakt te krijgen, al kan dat vaker op heimelijk hoongelach dan op erkenning rekenen. Je ziet er immers niet ziek uit.

Hoe leg je aan een kind uit dat mama enkele dagen alleen moet zijn. Dat ze niet uit bed kan komen om te spelen, om kip met appelmoes klaar te maken voor haar lieveling, om een boekentasje klaar te maken voor een leuke dag op school.

Hoe leg je het uit aan een partner, die het na de zoveelste keer niet kan laten om zich over je luiheid uit te laten als je weer eens levenloos in bed ligt? De was stapelt zich op. De kopjes vormen een gehavende toren in de gootsteen. De honden hebben zichzelf niet gevoerd.

Hoe verklaar je aan je collega’s dat je verbeten gezicht een masker is van pijn, niet van apathie of ongenoegen met je job. De verwarring is snel gemaakt.

Het meest frustrerende aan chronische pijn vind ik niet de pijn zelf, maar het feit dat niemand ze kan zien.

One thought on “Onzichtbare pijn

  1. Goh, hoe leg je dat uit? Simpel eigenlijk, je legt dat een keer uit en verder niet meer.

    Een partner wéét namelijk dat je niet ‘lui’ in je bed ligt, maar daar een zeer goede reden voor hebt. Een partner leest je doorgaans ook, en heeft vaak al eerder dan jij zelf door dat het de slechte kant opgaat, hij ziet doorgaans je gezicht veranderen. Een kind aanvaardt die uitleg ook en leert ermee omgaan. Vrienden hebben aan een half woord genoeg en als de rest van de wereld wil veroordelen, dan moeten ze dat vooral doen, me dunkt…

    Anders wordt het als je de pijn als excuus gebruikt of als je van de goedheid van je omgeving profiteert in goede periodes, vind ik.

    Maar ik geef toe… het is niet altijd even gemakkelijk…

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s