The Quarter-life crisis: een overzicht.

Uit de weg mannen met kalende hoofden en blitse sportwagens. De midlife crisis is zó passé en maakt plaats voor een jongere, doorgaans vrouwelijkere variant. Nog nooit van the quarter-life crisis gehoord? Dan wordt het tijd dat u wat meer de boekskes of HLN leest, of nu en dan eens uw televisietoestel vanonder het stof haalt (en niet blijft plakken bij de beste hobbykok of the Voice van Vlaanderen).

Het is moeilijk om als schoolverlater werk te vinden. Daar sta je dan als kersverse afgestudeerde met dromen en beloftes en vijfhonderd afwijzingen op je palmares. Te weinig ervaring, obscure diploma’s waar je in de praktijk maar weinig mee bent. “Je moet studeren wat je graag wil studeren, kijk maar niet naar de arbeidsmarkt”, beweerden onze ouders. Sta je dan. (Niet dat ik van dat laatste heel veel last heb gehad om eerlijk te zijn. Ik ben een bedreven autodidact met een eindeloze fascinatie voor dingen die me weten te boeien. Maar voor velen onder ons is het inderdaad aanpassen en bijscholen geblazen.). Alors on danse.

Facebook toont foto’s van gekochte huizen, appartementjes, samenhokkers, huisdieren, baby’s. Iedereen swingt in het rond door een hectische kosmische stoelendans en jij lijkt de enige te zijn die nog niet op een stoel zit. Waar gaan jullie allemaal heen? Hoe oud was ik ook alweer? What’s my age again, om het op zijn Blink 182’s te zeggen. Jij bent zelf een twintiger, je weet waarover ik het heb.

Je twintigerjaren zijn een scharniermoment en gaan vaak gepaard met onbeslistheid. With great power comes great responsibility. Dank u Spiderman. We hebben de luxe om te doen wat we willen, beïnvloeden de maakbaarheid van ons eigen succes. Wil ik een relatie? Een carrière? Een kind? Studeer ik verder? Of stop ik? Wil ik hier, of toch liever daar? Waar ben ik in godsnaam mee bezig?

girls, lena dunham, quarterlife crisis

Dat is waar de quarter-life crisis in het kort om draait. Het onderwerp wordt alsmaar populairder. Girls was voor velen een revelatie. Wij zijn de nieuwe verloren generatie. Aan het treuzelen, aan het wachten, en altijd op zoek. Een nawee van onze puberteit. Die gevoelens maken furore op het internet, want wie schrijft er nu liever over onbenulligheden dan twenty-something white girls?

We doen maar wat. Het is zoeken en proberen. Het is soms vermoeiend en frustrerend, maar hoeveel geluk hebben we eigenlijk? Dat we überhaupt de mogelijkheid hebben om alles finaal te verkloten. Dat we niet verplicht zijn om te trouwen op 18 en onze levens door te brengen aan de haard? Het is misschien wat vloeken, maar geen zorgen: we komen er wel.

Deze TED-talk over het onderwerp is onverantwoord interessant, overigens. (via @suzieqew)

3 thoughts on “The Quarter-life crisis: een overzicht.

  1. Dat was toen ik 20 was niet beter hoor,…..het leven is een zoektocht en je verandert voortdurend, dat is een natuurlijk proces,……..over 10 jaar denk je weer helemaal anders over het leven dan vandaag,……succes met de zoektocht,……..laat je leiden door wat er op je pad komt en de rest komt vanzelf!!

  2. Ik ben er halverwege de 30 en zit nog steeds in die fase. Trouwen, huisje kopen, kindjes … het is door allerlei omstandigheden nog niet aan mij besteed. En het merendeel daarvan is geen eigen keuze. Maar dat een crisis noemen doe ik ook niet. Ik leef mijn leven en ik geniet van waar ik dan wel over kan beschikken.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s