Het muziekdoosje

Vandaag bracht ik een stuk van mijn dag door in het Weense Haus der Musik. Niet meteen een aanrader, laat ik dat alvast even zeggen. Het is een aaneenschakeling van middelmatige en vaak tegensputterende multimediale belevenissen. Een beetje geforceerd en ongelukkig allemaal. Ik ontwaar zelfs een zweem van tristesse en vergane glorie. Maar daar wil ik het even niet over hebben.

Na vijf verdiepingen georkestreerd plezier kom je daar, zoals een groot marketeer het ooit heeft gewild, ontegensprekelijk langs de gift shop. Ik vind er vooral dassen met pianotoetsen en t-shirts met solsleutels en muzieknoten. Ik hoor Manu Chao zingen over apen en koningen en snuister willekeurig maar een beetje rond. Na enkele tafeltjes met muziekgerelateerde juweeltjes beland ik in een hoekje met kleine muziekdoosjes. Geconditioneerd door de interactieve tentoonstelling begin ik aan de hendeltjes te draaien.

Een verhakkelde Let it be en Hey Jude later wil ik het hoekje laten voor wat het is, tot ik alsnog het hendeltje voor Für Elise omdraai. Ik weet niet of het aan mij ligt, dan wel aan de sprookjesachtige combinatie van tonen, maar het beklijvende deuntje trekt onverbiddelijk aan de gesp van mijn hartriem. Gebiologeerd blijf ik draaien.

Ik sta een beetje verloren met het kleinood in mijn hand. Het is geen aantrekkelijk ding. Een kartonnen, felblauw doosje met Für Elise in één of ander goedkoop lettertype. Een epitome van het mondaine. Na het prulletje grondig onderzocht te hebben breng ik het nogmaals tot leven. De klem rond mijn hart boort zich nog dieper en ik denk dat ik ga huilen. Een diepe zucht ontsnapt mijn longen. Ik blijf draaien en word overmand door een gevoel van onrust, en onbehaaglijkheid, en even later plots euforie. Een beetje verwonderd inspecteer ik het ding nog een keer.

Al mijn gevoelens in een doosje. Dat neem ik dan onmiddellijk mee. 7 euro voor al mijn gevoelens in een doosje. Is dat niet het koopje van de eeuw?

2 thoughts on “Het muziekdoosje

  1. Ja dat is het. En zou het niet nog mooier zijn mocht je je gevoelens ook kunnen bedienen met dat hendeltje. Doosje dicht, gevoelens weg. Dat zou pas een uitvinding zijn.

  2. Ha Für Elise, herinneringen aan pianolessen een dikke tien jaar geleden. Niet zo moeilijk om te spelen als sommige andere stukken van Beethoven (waar ik mijn tanden op stuk beet) maar wel heel mooi, net zoals terugdenken aan tijden toen alles nog simpel was🙂

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s