De toverfluit

Ik was pas een jaar of vijf toen ik besliste wat ik wilde van de wereld. Ja, zo was het. We zaten allemaal in een cirkel, in de klas, in kleermakerszit, want zo moest dat. Dertien kleuters vol levenslust. De juf speelde blokfluit, zo’n ondankbaar gedrocht waar je met de beste wil van de wereld geen zuivere noot uit krijgen kon. En ik had het ondertussen allemaal voor elkaar. Ik was immers een pientere jonge dame van vijf-en-een-half jaar.

Allereerst zou ik uiteraard trouwen met mijn lief, want dat is tenslotte wat elk meisje wilt. Hij heette Simon, en hij was de mooiste jongen van de hele klas. Er waren eigenlijk niet zoveel jonge knapen in de derde kleuterklas en Simon was gegeerd goed, maar natuurlijk deerde me dat niet. Mij zou hij trouwen, en dat was dat. Simon is ondertussen verworden tot een vage herinnering. Ik ken hem nu vooral als de jongen die met zijn zatte kloten op het standbeeld van de vrijdagmarkt klom en op zijn gezicht weer ter aarde kwam. We trouwden dus niet en dat was dat.

Graag wilde ik ook een barbie, want dat kreeg ik hoegenaamd niet. Mijn moeder, die heilig geloofde in de kracht van gelijke seksen, overlaadde me met auto’s en bande barbies uit het huis. Vervormde lichaamsbeelden en make-up en platwijverij en zo, u kent het wel. Maar als klein meisje wil je natuurlijk net als al je vriendinnetjes zijn. En natuurlijk deden die kleine trutten niet liever dan hun barbiedroomhuis onder mijn barbieloze neus drukken. Het heeft tot het tweede leerjaar geduurd tot ik het kleinood op slinkse wijze het huis binnensmokkelde (wat ik later ook met een hond deed, maar ik weid uit). Op mijn verjaardagsfeestje kreeg ik er twee, op mijn vraag uiteraard. Ze waren identiek. Ik had een barbietweeling, de overwinning was de mijne. Ik heb mijn blonde freakshows tot twee maal toe in de handen gehad. Daarna werden ze verbannen naar de duistere hoeken van mijn speelgoedkist. Mama weet het eigenlijk toch nog altijd beter.

Maar mijn ultieme doel, mijn Heilige Graal, mijn enige ring, mijn hoogstpersoonlijke weg naar het Nirvana, dat moest wel die verdomde toverfluit van de juf zijn. Tijdens de speeltijd maakte ik snode plannen, ergens in de bosjes. Daar zaten normaal gezien de rebelsere kleuters. Degenen die samen doktertje speelden. Daar zaten zij en ik. Ik met maar één doel voor ogen. Op een onbewaakt moment spurtte ik de gang in. Ik verstopte me achter enkele jasjes aan een kapstok toen de schoonmaakster de gang door gleed. Ze had me vast wel gezien, die moderne assepoes, maar had vast gedacht: “hiervoor betaalt men mij niet genoeg. Aju.”

Ik liep langs een rij iniemienie toiletjes en stak mijn hoofd om de deur van het klaslokaal. Daar lag ze. De fluit. Mijn droom, mijn doel. Ik trippelde om een cluster tafeltjes en stoeltjes heen. Die waren er om vijfjarigen te accommoderen, speciaal voor dames zoals ik. Maar het was de fluit die ik wilde. Ik zou vast voor altijd gelukkig zijn. Dus ik greep de toverfluit en stak ze Simba-gewijs boven me uit. Maar ik hoorde geen Elton John op de achtergrond, nee, zelfs geen cimbaal of trompetgeschal. Er was geen monumentale transformatie, nee , zelfs geen kriebel in de buik. En wat ik toen niet wist, is dat dat het leven is.

One thought on “De toverfluit

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s