Over Venus en Mars: waarom vrouwen en mannen wél vrienden kunnen zijn

Ik lig met mijn hoofd tegen je aan gevleid. Languit op de zetel. Mijn voeten bungelen nonchalant naar de grond. Mijn pantoffel glijdt langzaam maar zeker van mijn voet, maar het deert me niet. Je streelt mijn haar en ik zucht een keertje. Een perfect moment.

Je bent er al meer dan 10 jaar voor me. Door dik en dun. Je kent me denk ik beter dan wie dan ook, toch zo een beetje. We zijn elkaars steun en toeverlaat, als het even nodig is. Als je vriendin je gedumpt heeft, of als ik me onzeker voel over het werk dat ik heb geleverd. Pure, onbezoedelde vriendschap.

Nochtans krijg ik geregeld wel eens een bericht onder de neus gedrukt over dat zoiets niet kan. Platonische vriendschap tussen mensen van het tegenovergestelde geslacht? Laat me niet lachen! Iedereen, van Scientific American over The Daily Mail tot The Huffington Post heeft er wel iets op te zeggen. En toch hou ik halsstarrig vol.

Mensen zien wel graag dergelijke dingen, niet? Liefde en intrige. Roddelen en zo. Sherlock Holmes zelve kan niet eens met zijn kompaan en (laten we eerlijk zijn) secretaresse samenhokken zonder van onvervalste homoseksualiteit beticht te worden.

Ook Hollywood heeft er een handje van weg om te doen alsof man-vrouwvriendschappen gewoonweg niet bestaan. In Friends with kids worden de twee hoofdpersonages, die al jaren beste vrienden zijn, alsnog verliefd op elkaar, en dan rep ik nog geen woord over alle “we zijn voor elkaar bestemd maar weigeren dat in te zien dus kijk gerust naar onze aanslepende, ongemakkelijke seksuele spanningen” pareltjes als Bones en Castle. (SPOILER ALERT: Na X aantal seizoenen vormen de hoofdpersonages alsnog koppels. Verrassing!)

Ergens begrijp ik het wel hoor. Platonische vriendschappen zijn nu eenmaal niet zo interessant, maar ook op wetenschappelijk vlak staan ze in de “Nope, can’t happen!”-hoek. Scientific American rapporteerde in dit artikel bevindingen die lijken te stroken met het beeld dat dit alom gekende Youtube-filmpje vormt over het onderwerp.

 

Mannen en vrouwen kunnen geen vrienden zijn vanwege mogelijke seksuele aantrekkingskracht. Ik stel me daar vragen bij.

1) Wat met biseksuele mensen? Kunnen zij dan met niemand zomaar vrienden zijn? Gedoemd om enkel relaties aan te gaan en verder vriendloos te blijven. Dat lijkt me maar een eenzaam en enorm verwarrend bestaan.

2) Kan ik dan wel vrienden zijn met lelijke eendjes waar ik niets voor voel?

3) So what? Wat als die aantrekkingskracht er wel is, toch een beetje. Hebben we als mensen geen eeuwenlange evolutie doorstaan om rationeler te zijn dan ons primitief brein? Om te zeggen: “Nee primitief brein, foei! In je mand!”. En als die aantrekkingskracht in zekere mate aanwezig is, ebt dat dan na verloop niet weg? Wat denk je dat er na 12 jaar nog van een gematigde aantrekkingskracht overblijft? Niet veel, ik zal het je zeggen.

Ik heb het bewust over gematigdheid en beetjes, want ik denk niet dat deze theorie opgewassen is tegen overtuigde en algehele verliefdheid en passie. Maar laten we eerlijk zijn. Hoe vaak komt zoiets voor? Hoe vaak ontmoet je iemand die je echt zo van je stuk brengt dat je er onder geen beding van weg kan blijven, dat je helemaal over je oren verliefd bent. Voor de emotioneel stabielen onder ons, niet zo vaak, toch?

Laten we dan maar, tegen beter weten in, het stond immers in de boekskes en wat in de boekskes staat is altijd waar, concluderen dat we met het overgrote deel van de mensen van het andere geslacht wel gewoon vrienden kunnen zijn als we onze vriendschap echt waarderen. Daarvan ben ik toch alvast heilig overtuigd.

DavidenLauren

5 thoughts on “Over Venus en Mars: waarom vrouwen en mannen wél vrienden kunnen zijn

  1. Ik heb hier ook al vaak over nagedacht. Je moet natuurlijk wel een onderscheid maken tussen vrienden en beste vrienden. Mijn beste vrienden, waarmee ik thuis in de zetel tv kijk en etentjes organiseer, zijn bijna uitsluitend vrouwen. Ik heb ook erg veel mannelijke vrienden, maar daar kruip ik niet gezellig mee in de zetel, maar daar ga ik eerder mee naar de cinema of op café. dat zijn dan gewoon vrienden. Natuurlijk kan een vrouw bevriend zijn met een man. Beste vrienden, dat vindt ik toch iets anders.

    Er is in mijn leven maar 1 man die ik op dezelfde manier behandel als mijn vriendinnen, maar daar ben ik verliefd op geweest en daar heb ik ook even iets (ondefinieerbaar) mee gehad. Maar we zijn niet gemaakt om een relatie te hebben. Dat denkt hij toch. We zouden andere verwachtingen van het leven hebben.

    Ondertussen behandel ik hem als één van de girls. Hij is mijn beste maatje, waarmee ik films kijk en het thuis erg gezellig maak. We hebben mekaar intussen toch al van elke kant leren kennen. Maar met eender weke andere man, waar ik nooit iets mee had, zou ik het nooit zo gezellig durven maken. What would people think? (Your point exactly.)

  2. Sry voor de dt-fouten en andere spelfouten. De woorden kwamen te snel in me op om tijd te hebben om na te denken over spelling en grammatica😉
    (En dat wordpress je niet laat edit-en, schandalig :D)

  3. De uitzondering bevestigt de regel. Maar in veel gevallen is het de vrouw die denkt echt vrienden te kunnen zijn. Zonder iets meer. Terwijl de man meer dan vriendschap wilt, maar niet weet hoe dat duidelijk te maken. Of schrik heeft te verliezen wat er is.

    Maar zoals ik zei: De uitzondering bevestigt de regel.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s